Patron szkoły

• • • Patron szkoły – Maria Konopnicka

    • 

      W roku szkolnym 1965/66 na zebraniu Rady Pedagogicznej odbytym w dniu 24 XI 1965 roku w sprawie nadania szkole imienia i ufundowania sztandaru postanowiono złożyć wniosek do Kuratorium Oświaty i Wychowania w Olsztynie o przyznanie szkole imienia Marii Konopnickiej, ustalając jednocześnie termin uroczystego nadania imienia na Międzynarodowy Dzień Dziecka w 1966 roku. Zaplanowano również kampanię związaną z przyszłymi bohaterami szkoły.

      Rada Pedagogiczna na posiedzeniu w dniu 19 I 1966 roku, po uprzednim zapoznaniu się z pismem Kuratorium Oświaty i Wychowania w Olsztynie, zatwierdziła propozycję nadania szkole imienia Marii Konopnickiej.

      Dzień 5 VI 1966 roku stanowił doniosły moment w dziejach szkoły. W tym bowiem dniu nastąpiło odsłonięcie popiersia Marii Konopnickiej oraz uroczyste wręczenie uczniom Szkoły Podstawowej nr 2 im. Marii Konopnickiej sztandaru. Aktu tego dokonał Przewodniczący Komitetu Rodzicielskiego Kazimierz Wiśniewski.

      KONOPNICKA MARIA, z Wasiłowskich, pseud. Jan Sawa (1842-1910), poetka i nowelistka; od 1877 w Warszawie, związana ze środowiskiem liberalnej inteligencji (1884-86 współred. pisma dla kobiet „Świt”); od 1890 przebywała gł. w Niemczech, Austrii, Szwajcarii, Włoszech, Francji, utrzymywała jednak ścisłe kontakty z krajem; m.in. współinicjatorka akcji protestacyjnej przeciw prus. gwałtom we Wrześni i ustawom wywłaszczeniowym (1908 napisała Rotę); 1903 osiadła w Żarnowcu k. Krosna (w dworku otrzymanym w darze od narodu). Uznana za wybitną poetkę swej epoki (Poezje, seria I IV 1881 96), zyskała ogromną popularność i autorytet społ. dzięki liryce patriotycznej (kontynuującej tradycje poezji romantycznej) i społecznej, w której z gorzką ironią opisywała nędzę i krzywdę ludzką, ujawniające słabość pozytywistycznego programu społecznego (Wolny najmita, W piwnicznej izbie, Jaś nie doczekał). Największym osiągnięciem poetyckim Konopnickiej stały się liryki o tematyce wiejskiej i ludowej, oparte na folklorze, z wyrazistą kreacją chłopskiego narratora ( A jak poszedł król na wojnę, Wsiałem ci ja w czarną rolę). Popularność zyskały gł. nowele Konopnickiej o tematyce społecznej i psychologicznej (Mendel Gdański, Miłosierdzie gminy), wolne od powierzchownej tendencyjności, o precyzyjnej konstrukcji, stawiające Konopnicką w rzędzie czołowych twórców polskiej nowelistyki (zbiory: Cztery nowele 1888, Na drodze 1893, Nowele 1897, Ludzie i rzeczy 1898), oraz niektóre utwory dla dzieci, zwłaszcza popularna opowieść O krasnoludkach i sierotce Marysi (1896). Ponadto autorka liryków refleksyjno-filozoficznych i krajobrazowych (zbiory Linie i dźwięki 1897, Italia 1901), poematu z dziejów emigracji chłopskiej Pan Balcer w Brazylii (1910), cennych studiów historycznoliterackich Mickiewicz, jego życie i duch (1899), Trzy studia (1902) i szkiców kryt., przekładów; Pisma wybrane (t. 1 7 1951 52), Nowele (t. 1 2 1962), Publicystyka… (1968), Poezje (1963), Korespondencja (t. 1 4 1971 75), Pisma zebrane (t. 1 4 1973), Pisma wybrane (t. 1 4 1988).

      Wiersze Marii Konopnickiej 

      Nasz Świat (HYMN SZKOŁY)

      I miasto, i wioska
      To jeden nasz świat!
      I wszędzie dziecino,
      Twa siostra, twój brat.
       I wszędzie dziecino,
      Wśród lasów, wśród pól,
      Jak ty czują radość,
      Jak ty, czują ból.

       Zamiary Stasia

      Nieraz sobie myślę o tym,
      Czym ja będę jak urosnę.
      Czy kuć będę w kuźni młotem,
      Czy obrabiać piłą sosnę?

      Czy też może własną grzędę
      Orać przyjdzie sochą krzywą?
      Czy na tratwach flisem będę
      Wisłą spławiał złote żniwo?

      Czy zapadłszy w puszczę, w knieje,
      Dzielny stanę się leśnikiem,
      Co to nigdy nie blednieje,
      Choć się spotka z wilkiem, z dzikiem?

      Albo może będę badał
      Het, na niebie, księżyc złoty,
      Ludziom dziwy opowiadał
      I tłumaczył gwiazd obroty?

      Może w księgach się zagrzebię
      Aż po uszy, aż do brody!
      I jak pszczoła zgubię siebie,
      Słodkie braciom ciągnąc miody.

      O to jedno proszę Boga,
      Niech mnie darzy szczęściem takim:
      Jak bądź pójdzie moja droga,
      Żebym nie był złym próżniakiem!

      Wierzba

      Kocanki, kocanki,
      Gałązka wierzbowa!
      Rozwinęła nam się
      Ta palma kwietniowa.

      Rozwinęła nam się
      Nad bystra tą wodą,
      Zapachniała wiosna
      Kwietniową pogodą!